Valse start

Oké, ik was dus op een gegeven moment afgestudeerd als kunstenaar, had een diploma op zak en in the pocket had ik ook heel veel plannen en ideeën. Ik was enthousiast en gemotiveerd om iets leuks te gaan doen. Maar ik had last van stemmen. Nee, geen echte, maar het zijn eigenlijk gedachten die ik krijg, als ik iets wil gaan doen. Opstaan, bijvoorbeeld, aan het begin van de dag. Meestal klinkt het dan: "Opstaan? Nee, blijf lekker liggen!". Behalve bij een belangrijke afspraak, dan schieten ze meteen in de rol van opjutter: "Opstáán, snel!". Nou, en meestal hoor ik ze de hele dag door. Ze zijn zelden prettig, of aardig, of relaxed. Ik heb inmiddels geleerd om deze gedachten dus te herkennen als een soort stemmetjes.

Wat ze trouwens heel goed kunnen, is waarschuwen. Vooral als ik iets nieuws wil oppakken. Je zou zeggen, dat ze dit op zich toch wel goed vinden, maar nee hoor. En dat merkte ik dus ook, toen ik het plan uitwerkte om als zelfstandig kunstenaar aan de slag te gaan. "Gaat je nooit lukken!", "Je bent een amateur, joh.", "Je bent de zoveelste die het wil gaan maken, zeker?", "Je moet keihard gaan werken, dat kun jij toch niet!", "Je bent niet goed genoeg!." Met deze voorspelbare en weinig creatieve opmerkingen dachten ze mij, na jarenlange terreur, opnieuw te kunnen overtuigen. Ze hoeven alleen maar te zeggen "Dat kun jij toch niet", en ze hebben me. Iets in mij is daar nog altijd gevoelig voor.

Nou, dit ging lekker dan! Mijn plannen en ideeën konden de prullenbak in. Ik kwam al gauw (binnen een dag) tot de conclusie dat ik maar beter kon stoppen met kunst maken. In een later stadium herkende ik wel eindelijk die stemmetjes. Toen was ik wel een paar weken verder, voelde ik me gedeprimeerd en had ik zin in vakantie, maar die was al voorbij. Tijdens mooie vergezichten en authentieke stedentripjes waren de stemmen onvermoeibaar doorgegaan. Ik was inmiddels in een (overbekende) angstmodus geschoten en ik dacht aan doemscenario's en andere ellende, die me gewoonlijk nergens brengen. Klopt, angst brengt me niet verder, ook al mag deze er inmiddels gewoon zijn, hoor.

Toch heb ik me herpakt en werd de kunstenaar in mij weer wakker. Die wil gewoon een potlood vasthouden en iets tekenen. Wat kunnen die stemmen daar nou op tegen hebben? En als ik eenmaal iets op papier zet, hoor ik niets anders meer dan het potlood dat zijn weg vindt op papier. De stemmetjes dropen af, en die stuurde ik daarna op vakantie. En nu mag ik met trots zeggen, dat ik niet zozeer begonnen ben, maar gewoon doorgegaan op de weg die ik ga. Ja, met trots, omdat ik die stemmetjes op tijd heb ontmaskerd en omdat ik een doorzetter ben, iets dat zij nog steeds niet geloven!

Tekening: Frederike Proost

Titel: "Oog in oog met mijn angst"

Materiaal: houtskool

Jaartal: 2024